به نقل از اقتصادآنلاین؛ مطالعهای جدید در مورد پیامدهای زیستمحیطی معدنکاوی در اعماق دریا نشان میدهد که رسوبات معلق ناشی از استخراج گرههای معدنی میتوانند تا ۴.۵ کیلومتر از محل استخراج گسترش یابند. این رسوبات لایهای بر روی بستر دریا تشکیل میدهند که زیستگاه گرههای معدنی را تا فاصله ۱۰۰ متری کاملاً میپوشاند و با افزایش فاصله، ضخامت آن کاهش مییابد.
این مطالعه که توسط پروژه MiningImpact انجام شده است، آزمایش یک ماشین پیشنمونه جمعآوری گرههای معدنی را در منطقه کلاریون-کلیپرتون رصد کرد. این ماشین در عمق ۴۵۰۰ متری به مدت ۴۱ ساعت مورد آزمایش قرار گرفت و حدود ۳۴,۰۰۰ متر مربع از بستر دریا را پوشش داد.
حسگرهای دقیقی بر روی سکوهای ثابت کف دریا و همچنین بر روی زیردریاییهای خودران و کنترل از راه دور نصب شدند تا میزان انتشار رسوبات را ارزیابی کنند.
یافتهها نشان میدهد که جریانهای رسوبی غلیظ پس از عبور ماشین جمعآوری، تا ۵۰۰ متر در مناطق شیبدار بستر دریا حرکت کردند. پس از آن، جریانهای طبیعی نزدیک به کف دریا عامل اصلی انتشار بیشتر این رسوبات شدند.
در نزدیکی محل استخراج، غلظت رسوبات تا ۱۰ هزار برابر بیشتر از شرایط طبیعی افزایش یافت، اما پس از ۱۴ ساعت به سطح عادی بازگشت. بیشتر ذرات معلق در ارتفاع ۵ متری از بستر دریا باقی ماندند و نسبتاً سریع تهنشین شدند. با این حال، یک لایه کمغلظت از ذرات رسوبی ریز تا ۴.۵ کیلومتر دورتر از منطقه استخراج گسترش یافت.
در مناطق استخراجشده، گرههای معدنی همراه با حداقل ۵ سانتیمتر از رسوبات سطحی بستر دریا حذف شدند. رسوبات تهنشینشده مجدد، لایهای به ضخامت حدود ۳ سانتیمتر تشکیل دادند.
نتایج این مطالعه نگرانیها درباره پیامدهای بلندمدت معدنکاوی دریایی را افزایش داده است. بررسیهای پیشین نشان دادهاند که آثار تخریب ناشی از معدنکاوی میتوانند برای قرنها باقی بمانند و تنوع زیستی و عملکردهای حیاتی اکوسیستمهای دریایی را مختل کنند.
محققان MiningImpact در حال ادامه بررسیهای خود برای درک بهتر میزان و گستره پیامدهای زیستمحیطی معدنکاوی دریایی هستند و یافتههای آنها میتواند بر سیاستگذاریهای آینده این صنعت تأثیر بگذارد.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی