موج جدیدی در صنعت دریایی ایران در حال شکل گیری است؛ طرحی جاه طلبانه با نام «شارک» (SHARK) که قرار است صنعت کشتی سازی کشور را از یک حوزه عمدتاً تعمیری و مونتاژ، به یک قدرت سازنده شناورهای تجاری و اقیانوس پیما تبدیل کند. این طرح که با همکاری وزارتخانههای کلیدی صمت، راه، نفت و دفاع پیش میرود، رویای خودکفایی کامل در ناوگان دریایی و رقابت جدی در بازارهای منطقهای را در سر میپروراند.
غولهای کشتی سازی، بازوهای اجرایی طرح
ستون فقرات این تحول بزرگ، شرکتهای باسابقه ای همچون مجتمع کشتی سازی و صنایع فراساحل ایران (ایزوایکو) و کشتی سازی صدرا خواهند بود. این مجموعهها که در حال حاضر نیز توانایی فنی ساخت و تعمیر انواع شناورها و سازههای دریایی را دارند، با اجرای طرح شارک و فعال شدن منطقه ویژه اقتصادی کشتی سازی خلیج فارس، میتوانند ظرفیت خود را برای تولید انبوه شناورهای مدرن به کار گیرند و به بازوهای اجرایی این چشم انداز ملی تبدیل شوند.
فرصت طلایی برای اقتصاد و اشتغال
موفقیت طرح شارک میتواند دستاوردهای اقتصادی بزرگی به همراه داشته باشد. مهمترین مزیت آن، کاهش خروج ارز ناشی از واردات یا اجاره شناورهای خارجی است. علاوه بر این، اشتغال زایی قابل توجه در مناطق ساحلی برای متخصصان فنی و صنایع جانبی، و همچنین فرصت صادرات خدمات ساخت و تعمیر کشتی به کشورهای همسایه، از دیگر نتایج مثبت این طرح خواهد بود. این یعنی تبدیل شدن از یک واردکننده، به یک صادرکننده فناوری و خدمات دریایی.
چالشهای پیش روی کوسه ایرانی
با این حال، مسیر پیش روی این طرح، اقیانوسی آرام نخواهد بود. بزرگترین چالش، تأمین سرمایه و منابع مالی گسترده برای نوسازی کارخانهها، خرید تجهیزات پیشرفته و ایجاد حوضهای خشک مدرن است. در کنار آن، نیاز به نیروی انسانی فوق متخصص برای طراحی و ساخت شناورهای پیچیده و همچنین عبور از موانع زیرساختی و اداری، از دیگر چالشهای جدی هستند. موفقیت «شارک» بیش از هرچیز به یک مدیریت یکپارچه، تضمین اجرای مستمر قوانین و پرهیز از تغییر اولویتها بستگی دارد.
به نظر شما، آیا طرح شارک میتواند صنعت کشتی سازی ایران را به جایگاه واقعی خود برساند؟ بزرگترین مانع بر سر راه این طرح را چه میدانید: مشکلات مالی یا موانع مدیریتی و قانونی؟ منتظر شنیدن تحلیل شما هستیم.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی