ایران در سال ۲۰۱۶ با همکاری هند و ارمنستان، کریدور چندوجهی خلیج فارس-دریای سیاه (ITC) را به عنوان مسیری جایگزین برای کانال سوئز مطرح کرد. این کریدور جنوب ایران و خلیج فارس را از طریق آذربایجان و ارمنستان به بنادر گرجستان در دریای سیاه و سپس از طریق بلغارستان به اتحادیه اروپا متصل میکند.
مزایای این کریدور:
- کاهش هزینه و زمان: این کریدور هزینههای حمل و نقل و زمان تجارت بین ایران، کشورهای همسایه و اتحادیه اروپا را به طور قابل توجهی کاهش میدهد.
- صرفهجویی اقتصادی: مطالعات نشان میدهد کریدور ITC میتواند تا ۳۰ درصد در هزینهها و ۴۰ درصد در زمان ترانزیت کالا صرفهجویی ایجاد کند.
- تنوع مسیرهای تجاری: این کریدور وابستگی به کانال سوئز را کاهش میدهد و گزینههای بیشتری برای تجارت ایجاد میکند.
اهمیت این کریدور برای ایران:
- کانون ترانزیت منطقهای: ایران به عنوان نقطه اتصال چهار حوضه دریایی (خلیج فارس، دریای خزر، دریای سیاه و دریای مدیترانه) به کانون ترانزیت منطقه تبدیل میشود.
- تقویت همکاریهای منطقهای: این کریدور همکاری ایران با اتحادیه اوراسیا را تقویت میکند.
- کاهش وابستگی به ترکیه: این کریدور وابستگی ایران به ترکیه برای دسترسی به غرب را کاهش میدهد.
- امنیت غذایی: ایران میتواند از این مسیر برای ترانزیت غلات و تامین امنیت غذایی خود استفاده کند.
چالشها و فرصتها:
- توسعه زیرساختها: ارمنستان به عنوان یکی از کشورهای کلیدی این کریدور، نیازمند توسعه زیرساختهای حمل و نقل است.
- همکاریهای منطقهای: فعالسازی کامل این کریدور نیازمند همکاری و توافق کشورهای منطقه در زمینههای گمرک، بیمه و بانکی است.
نتیجهگیری:
کریدور خلیج فارس-دریای سیاه یک طرح راهبردی برای ایران است که میتواند نقش آن را در تجارت و ترانزیت منطقهای بهبود بخشد. با توسعه زیرساختها و همکاریهای منطقهای، این کریدور میتواند به یک مسیر تجاری مهم بین آسیا و اروپا تبدیل شود.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی