علی پوزن در گفتوگو با فانوس دریا با بیان اینکه فرآیند ساخت این لنج ۶۰۰ تنی از دوازده سال پیش در کارگاه مرحوم عبدالله ابراهیمی آغاز شد عنوان کرد: در طول این مدت، به دلیل کمبود منابع مالی و نبود حمایت از استادکاران، چندین بار متوقف شده بود.
وی درباره ویژگیهای فنی این لنج ابراز داشت:بدنهی این شناور با چوبهای اصیل و مقاوم ساج، بالاو، کَرِت و کنار ساخته شده و حاصل دستهای استادانی است که بسیاری از آنان امروز دیگر در میان ما نیستند. استاد فرمان و تخته، مرحوم وحید از چابهار بود؛ استاد کلفات و لامی، مرحومان صالح و مسلم از جزیره؛ و سرمهندسی به آباندازی را استاد عیسی هدری از گوران بر عهده داشت.
این فعال میراث دریایی افزود: «یکی از شرکای اصلی این لنج، مرحوم یعقوب سنآقا بود که فرزندانش، عبدالرحیم عبدالحمید و شریک پدرشان محمد حسین جودار، راه او را ادامه دادهاند. این لنج نه تنها یادگار استادکاران فقید، بلکه میراث نسلی است که با عشق به دریا، فرهنگ دریایی جنوب را زنده نگه داشت.»
پوزن با تأکید بر اینکه «اکنون تنها دو لنج چوبی از نسل اصیل لنجسازی ایران باقی مانده است»، گفت: «یکی از این دو در بندر کُنگ و دیگری در کارگاه گوران در حال ساخت است. این یعنی ما در آستانهی انقراض یک هنر صنعت هزارساله هستیم؛ صنعتی که بخش مهمی از تاریخ و هویت مردمان جنوب را شکل داده است.»
او با ابراز نگرانی از نابودی دانش بومی لنجسازی خاطرنشان کرد: «لنج چوبی فقط یک سازه نیست، بلکه روح جمعی مردمان دریاست. اگر امروز برای حفظ استادکاران و بازآفرینی کارگاههای لنجسازی اقدامی صورت نگیرد، فردا حتی در موزهها هم کسی نخواهد دانست این لنجها چگونه ساخته میشدند.»
پوزن در پایان با توصیف این رخداد بهعنوان «آخرین فریاد چوب بر ساحل» گفت: «این لنج تازه به آب افتاده، نشانهای از فرهنگی است که اگر امروز حمایت نشود، با موج بعدی به فراموشی سپرده خواهد شد.»