۲۵ September 2025
بخش آبزیپروری میگوی هند، که زمانی بهعنوان معجزهای در کارآفرینی روستایی و پویایی صادرات شناخته میشد، اکنون در یک دو راهی قرار گرفته است. از یکسو، تعرفههای سنگین ایالات متحده حاشیه سود را کاهش داده و اعتماد پرورشدهندگان را تضعیف کرده و از سوی دیگر، شیوع مکرر بیماریها باعث شده که هر تصمیم برای ذخیرهسازی استخرها با عدم قطعیت همراه باشد. با افزایش هزینههای تولید و ناپایداری بازارها، بسیاری از پرورشدهندگان مطمئن نیستند که باید ریسک کنند یا منتظر بمانند.
ایالات متحده مدتهاست که بزرگترین بازار میگو برای هند محسوب میشود. در سال ۲۰۲۴-۲۵، صادرات به ایالات متحده حدود ۳۱۲ هزار تُن از مجموع ۷۴۲ هزار تُن صادرات کلی بود. با این حال، وقتی شکل محصول در نظر گرفته شود، این وابستگی حتی عمیقتر است. بخش زیادی از میگوهای صادرشده به چین بهصورت کامل با سر یا بدون سر و با پوسته صادر میشوند و محمولههای اروپایی اغلب شامل پوشش یخ هستند که وزن ناخالص را افزایش میدهد.
در مقابل، ایالات متحده عمدتاً محصولات پوستکنده وارد میکند. از نظر سهم واقعی تولید، تقریباً نیمی از میگوی پرورشی هند در زنجیرههای تأمین آمریکا قرار میگیرد. از نظر ارزشی، صادرات به آمریکا حدود ۲.۷۱ میلیارد دلار (۲۲,۵۰۰ کرور روپیه) از مجموع ۵.۱۷ میلیارد دلار (۴۳,۰۰۰ کرور روپیه) را تشکیل میدهد یعنی حدود ۵۲ درصد.
این تمرکز باعث شده است که تعرفههای آمریکا بهویژه زیاد باشند. تأثیر ترکیبی تعرفههای ضددامپینگ، تعرفههای جبرانی و سایر عوارض اکنون برای صادرکنندگان هندی به حدود ۶۰ درصد میرسد. چنین باری بهطور چشمگیری رقابتپذیری را کاهش داده است، بهویژه در حالی که کشورهایی مانند اکوادور، اندونزی و ویتنام از دسترسی بسیار مطلوبتری برخوردارند. مگر آنکه شرایط تجاری بهبود یابد، هند در خطر از دست دادن سهم بازار خود در مهمترین مقصد صادراتیاش قرار دارد.
چالش بیماریها
با این حال، تعرفهها تنها نیمی از مشکل هستند. شیوع بیماریها از جمله بیماری لکه سفید، Enterocytozoon hepatopenaei (EHP)، بیماری مدفوع سفید (WFD) و تهدید دائمی پاتوژنهای نوظهور همواره سایهای سنگین بر مزارع انداخته است. ذخیرهسازی روزبهروز به قمار شباهت بیشتری پیدا کرده است: یک برداشت ناموفق میتواند ماهها سرمایهگذاری را نابود کند. پرورشدهندگان، بهویژه خردهمالکان، بیشترین فشار را از این ناپایداریهای زیستی متحمل میشوند.
نظارت بر بیماریها و اقدامات امنیت زیستی هند همچنان پراکنده و ناهماهنگ است. در حالیکه برخی از هچری ها و مزارع پیشرو در حال بهکارگیری پروتکلهای بهبودیافته هستند، توانایی سیستماتیک برای شناسایی زودهنگام، پاسخ سریع و گزارش شفاف هنوز ضعیف است. همانطور که بسیاری از کارشناسان اشاره میکنند، هیچ امتیاز تجاری در خارج از کشور نمیتواند آینده بلندمدت این صنعت را تضمین کند ؛ اگر پایه تولید آن شکننده باشد.
افزایش مداوم هزینههای تولید نیز بر این دو فشار افزوده است. هزینه خوراک، لارو، سوخت و نیروی کار همگی افزایش یافتهاند، در حالیکه قیمت درب مزرعه ثابت یا بیثبات مانده است.
پرورشدهندگان بیش از پیش احساس میکنند از هر سو تحت فشار هستند. بسیاری از آنها رویکرد «صبر و مشاهده» را در پیش گرفتهاند و تا بهبود علائم بازار از ذخیرهسازی خودداری میکنند. نتیجه این وضعیت، استفادهنشدن از ظرفیت مزارع و ایجاد عدمقطعیت در سراسر زنجیره ارزش از هچری ها تا فرآوریکنندگان است.
بُعد سومی از این دو راهی در خود هند نهفته است. با وجود اینکه هند دومین تولیدکننده بزرگ میگو در جهان است، سهم مصرف داخلی از برداشت خود بسیار اندک است. میگو همچنان عمدتاً بهعنوان کالای صادراتی تلقی میشود و تقاضای داخلی، خارج از ایالتهای ساحلی، محدود است.
با این حال، پتانسیل عظیمی وجود دارد. طبقه متوسط هند بهسرعت در حال گسترش است، با درآمدهای قابلخرج بیشتر و عادات غذایی در حال تغییر. مصرفکنندگان شهری روزبهروز بیشتر به مصرف غذاهای دریایی غنی از پروتئین تمایل نشان میدهند، مشروط بر آنکه این محصولات در دسترس، مقرونبهصرفه و بهخوبی بازاریابی شوند. اگر حتی بخش کوچکی از مصرفکنندگان داخلی، میگو را بهعنوان بخشی منظم از رژیم غذایی خود بپذیرند، هند میتواند خود را در برابر نوسانات بازار جهانی محافظت کند.
راه پیشِ رو نیازمند دید و نگاه هماهنگی است. این مسیر به معنای صرفاً لابیگری برای کاهش تعرفهها در واشنگتن نیست، بلکه سرمایهگذاری در آزمایشگاهها در آندرا پرادش نیز هست. بهمعنای فقط صادرات میگوهای پوستکنده به سوپرمارکتهای آمریکایی نیست، بلکه تضمین دسترسی مردم هند به میگوی مقرونبهصرفه در آشپزخانههایشان نیز هست.
تعداد بازدید: ۳
لینک کوتاه: کپی کن!
بازنشر فانوس دریا به نقل از اتحادیه تولید و تجارت آبزیان