در حالی که چرخ های توسعه شیلات در گیلان با شتابی قابل توجه در حرکت است و با تولید ۸۶ هزار تنی فعلی، ۹۴ درصد از اهداف برنامه هفتم توسعه را محقق کرده، دو مانع ریشه دار و قدیمی، آینده این صنعت را تهدید میکند. کوروش خلیلی، مدیرکل شیلات گیلان، ضمن اعلام هدف گذاری جاه طلبانه برای رسیدن به سهم ۱۰ درصدی از تولید شیلات کشور، تاکید کرد که برای عبور از تولید صرف و رسیدن به خلق ثروت واقعی، باید از کشاورزی و آبزی پروری سنتی و خانگی عبور کرد.
این جهش در تولید، بی دلیل نبوده است. افزایش سهم شیلات گیلان از تسهیلات جهاد کشاورزی از ۱۰ درصد به بیش از ۳۰ درصد، خون تازه ای را به رگ های این صنعت تزریق کرده است. اما در سوی دیگر ماجرا، آمارهای نگران کننده ای وجود دارد. به عنوان نمونه در شهرستان لنگرود، از مجموع ۵۰۰ تن صید سالانه، تنها ۲۱۰ تن آن به صورت قانونی و توسط صیادان مجاز انجام میشود و مابقی، سهم صید غیر مجازی است که مستقیما از سفره معیشت صیادان قانونمند کاسته و به ذخایر ارزشمند دریا آسیب میزند.
چالش دوم، ساختار تولید است. در گیلان ۲۵۳ مزرعه آبزی پروری فعال است که بیش از ۸۰ درصد آنها در مقیاس خانگی و معیشتی فعالیت میکنند. به گفته خلیلی، “تا زمانی که تولید ما از حالت معیشتی خارج نشود، نمیتوانیم شاهد رشد واقعی در درآمد خانوارها و توسعه اقتصادی باشیم.” راه حل این مشکل، حرکت به سمت ایجاد مزارع صنعتی و متراکم است. در همین راستا، شیلات گیلان اعلام کرده که سرمایه گذاران برای ایجاد یک مزرعه الگوساز ۱۰۰ تنی در لنگرود آماده هستند و تنها منتظر تامین زمین مورد نیاز برای شروع این پروژه پیشرو هستند.
به نظر شما، اولویت اصلی برای شیلات گیلان کدام است: مبارزه قاطع با صید غیر مجاز یا فراهم کردن زیرساخت برای صنعتی شدن مزارع پرورش ماهی؟ راهکار شما برای حل این چالش ها چیست؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی