اگر صنعت بانکرینگ را صرفا یک پمپ بنزین شناور برای کشتی ها بدانیم، بزرگترین فرصت اقتصادی در خلیج فارس را از دست داده ایم. این تصور محدود باعث شده با وجود موقعیت استراتژیک، بنادر جنوبی ایران سهم ناچیزی از بازار پرسود سوخت رسانی به کشتی های بین المللی داشته باشند. واقعیت این است که بانکرینگ یک صنعت جامع با حلقه های متعدد است و موفقیت در آن، نیازمند نگاهی فراتر از فروش نفت کوره است؛ نگاهی که هشت حوزه کلیدی اما مغفول را در بر میگیرد.
نخستین حلقه مفقوده، خدمات جانبی و پشتیبانی است. یک کشتی برای سوخت گیری متوقف میشود اما به خدمات دیگری مانند تعمیرات جزئی، تامین آب و غذا، قطعات یدکی و تسهیلات برای خدمه نیز نیاز دارد. ارائه این خدمات به صورت یکپارچه و استاندارد، خود یک منبع درآمد بزرگ است. در کنار آن، استانداردهای محیط زیستی و تولید سوخت کم سولفور مطابق با الزامات جهانی مانند کنوانسیون مارپول، دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت برای باقی ماندن در رقابت جهانی است؛ موضوعی که همچنان با چالش های فنی و تامین خوراک در کشور روبرو است.
زیرساخت ها و قوانین، دو بال دیگر برای پرواز این صنعت هستند. بدون مخازن ذخیره سازی مدرن، اسکله های مجهز و آزمایشگاه های کنترل کیفیت، نمیتوان به مشتریان بین المللی تضمین کیفیت داد. مهم تر از آن، شفافیت حقوقی و مقررات زدایی است. سرمایه گذار بخش خصوصی باید بداند قواعد بازی چیست؛ از قیمت گذاری رقابتی در برابر رقبایی مانند بندر فجیره امارات گرفته تا فرایند های روشن برای دریافت مجوز و تعامل هماهنگ میان شرکت ملی نفت و سازمان بنادر.
در نهایت، هیچ یک از این موارد بدون سرمایه انسانی متخصص و تکنولوژی پیشرفته به نتیجه نمیرسد. این صنعت به نیروهایی نیاز دارد که با مدیریت عملیات دریایی، کنترل کیفیت و استاندارد های روز دنیا آشنا باشند. اگر ایران بتواند این هشت حوزه را به صورت یکپارچه تقویت کند، بانکرینگ از یک فعالیت ساده به یک موتور محرک برای اقتصاد دریا پایه تبدیل خواهد شد.
به نظر شما، کدام یک از این هشت حوزه برای توسعه فوری صنعت بانکرینگ ایران اولویت دارد؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی