در سواحل ویتنام، یک استان با عزمی جدی در حال ترسیم آیندهای است که در آن، دریا نه فقط یک منبع طبیعی، بلکه موتور اصلی ثروت آفرینی است. استان لام دونگ با یک نقشه راه بلندپروازانه تا سال ۲۰۳۰، قصد دارد درآمد سرانه ساکنان مناطق ساحلی خود، از جمله در منطقه ویژه فو کوی، را ۱.۵ تا ۲ برابر میانگین کل استان کند. این جهش اقتصادی قرار است بر شالوده سه ستون اصلی بنا شود: شیلات و آبزی پروری پایدار، گردشگری دریایی و ساحلی و لجستیک و حمل و نقل دریایی.
این استان از یک سو با فرصتهای بینظیری مانند دسترسی به منابع غنی آبزیان، سواحل بکر و بکر برای گردشگری و موقعیت استراتژیک در مسیرهای کشتیرانی روبروست. اما از سوی دیگر، چالشهایی جدی مسیر این توسعه را دشوار کرده است. زیرساختهای ناکافی مانند اسکلههای مدرن و زنجیره سرد، فشار بر محیط زیست ناشی از صید بیرویه و نیاز به نیروی انسانی متخصص، از مهمترین موانعی هستند که باید بر آنها غلبه کرد.
برای تحقق این چشم انداز، نقشه راه لام دونگ بر چند اقدام کلیدی و هوشمندانه متمرکز شده است:
- سرمایه گذاری در صنایع فرآوری و زنجیره سرد برای افزایش ارزش افزوده محصولات شیلاتی و تضمین کیفیت صادرات.
- توسعه گردشگری پایدار و اکوتوریسم به جای گردشگری انبوه، برای حفاظت از منابع طبیعی و فرهنگی.
- ایجاد هماهنگی میان دولت، بخش خصوصی و جوامع محلی برای جلوگیری از تضاد منافع و تضمین توسعه عادلانه.
- دیجیتالی کردن صنایع دریایی از طریق مانیتورینگ هوشمند صید و بازاریابی آنلاین ظرفیتهای گردشگری.
طرح استان لام دونگ برای تبدیل شدن به یک قطب اقتصاد آبی تا سال ۲۰۳۰، یک نمونه الهام بخش از برنامه ریزی استراتژیک و مبتنی بر واقعیت است. این نقشه نشان میدهد که چگونه میتوان با تکیه بر ظرفیتهای دریا، به طور همزمان به رشد اقتصادی و توسعه پایدار دست یافت.
به نظر شما، آیا چنین نقشه راهی با تمرکز بر سه محور شیلات، گردشگری و لجستیک، میتواند برای توسعه پایدار سواحل ایران نیز الگو قرار گیرد؟ چالشها و فرصتهای مشابه در کشور ما کدامند؟
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی