در قلب تپنده صنعت پتروشیمی ایران، یک شریان حیاتی از کار افتاد. روز شنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۴، خط لوله اصلی GRP که وظیفه انتقال آب دریا برای خنکسازی را به عهده دارد، دچار شکستگی شد و جریان حیاتبخش آب را به دو مجتمع بزرگ پتروشیمی قطع کرد. این حادثه موجب شد تا واحدهای کلیدی EB/SM در پتروشیمی پارس و پتروشیمی آریا ساسول به دلیل توقف سیستم خنککننده، از مدار تولید خارج شده و وارد یک دوره تعمیرات اساسی (اورهال) اجباری شوند.
شرکت مبین انرژی خلیج فارس، به عنوان مسئول این خط لوله، اعلام کرده است که تیمهای فنی عملیات تعمیرات اضطراری را بلافاصله آغاز کردهاند، اما پیشبینی میشود این فرآیند حداقل ۱۴ روز به طول انجامد. این به معنای توقف کامل تولید در واحدهای مذکور برای دستکم دو هفته است که میتواند بر زنجیره تأمین محصولات مرتبط تأثیر بگذارد.
این شرکت در اطلاعیه خود به سهامداران اطمینان داده است که به دلیل پیشبینیهای انجام شده در بودجه سالانه، این توقف تولید تأثیر بااهمیتی بر درآمدهای عملیاتی شرکت نخواهد داشت. با این حال، این رویداد یک زنگ خطر جدی برای صنعت کشور است. این حادثه به وضوح نشان میدهد که چگونه زیرساختهای به ظاهر ساده اما حیاتی مانند یک خط لوله آب دریا، میتوانند به پاشنه آشیل بزرگترین مجتمعهای صنعتی کشور تبدیل شوند.
این اتفاق بار دیگر بر لزوم سرمایهگذاری در نگهداری، بازرسی فنی و نوسازی زیرساختهای دریایی در مناطق صنعتی تأکید میکند. به نظر شما، برای جلوگیری از تکرار چنین توقفهای پرهزینهای، چه راهکارهای مدیریتی و فنی باید در اولویت قرار گیرد؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی