در حالی که رقبای منطقه ای با سرعت در حال توسعه زیرساخت های دریایی خود هستند، ایران با بیش از ۳۵۰۰ کیلومتر خط ساحلی، در معرض از دست دادن یک فرصت تاریخی برای تبدیل شدن به هاب تجاری منطقه قرار گرفته است. مجیدرضا حریری، رئیس اتاق ایران و چین، با به صدا درآوردن زنگ خطر، هشدار میدهد که بنادر استراتژیکی مانند چابهار و جاسک، بدون برنامه ریزی مدون و توسعه پسکرانه، عملاً به «جزیره هایی» منزوی و ناکارآمد تبدیل خواهند شد که هیچ اتصالی به شبکه حمل و نقل کشور ندارند.
به گفته حریری، عضویت در پیمان های مهمی چون شانگهای، بریکس و اوراسیا یک ظرفیت اقتصادی عظیم برای کشور فراهم کرده است، اما این فرصت ها روی کاغذ باقی مانده اند. او معتقد است تا زمانی که سیاستگذاری های کلان نتوانند نقشه راهی روشن برای توسعه بنادر و مهم تر از آن، اتصال این بنادر به مراکز تولید و مصرف در داخل کشور ارائه دهند، این توافقات بین المللی تاثیر ملموسی بر اقتصاد دریایی ایران نخواهند داشت.
رئیس اتاق ایران و چین با اشاره به سرمایه گذاری گسترده چین در بندر گوادر پاکستان به عنوان یک نمونه هشداردهنده، به طرح اتصال ریلی این بندر به چابهار اشاره کرد و گفت: «یازده سال از پیشنهاد این مسیر ریلی استراتژیک گذشته، اما هیچ اقدام عملی در سمت ایران انجام نشده است». این در حالی است که رقبا منتظر ما نمیمانند و با سرعت در حال تکمیل زنجیره های لجستیکی خود هستند.
حریری تاکید میکند که اولویت اصلی باید توسعه همه جانبه پسکرانه، شامل شبکه های ریلی، جاده ای و ایجاد مراکز جمعیتی در شرق کشور باشد. او هشدار میدهد که ادامه روند فعلی نه تنها فرصت های بی بدیل ایران در کریدور شمال جنوب را از بین میبرد، بلکه سرمایه گذاری های انجام شده در بنادر را نیز به پروژه هایی نمادین و فاقد کارایی اقتصادی تبدیل میکند.
در نهایت، تبدیل شدن سواحل طولانی ایران به یک مزیت استراتژیک و اقتصادی، بیش از هر چیز نیازمند یک عزم ملی، برنامه ریزی دقیق و سرمایه گذاری هوشمندانه در زیرساخت های مکمل است. بدون این اقدامات، بنادر کشور همچنان در حسرت ایفای نقش واقعی خود در تجارت منطقه ای و جهانی باقی خواهند ماند.
به نظر شما بزرگترین مانع بر سر راه توسعه یافتگی بنادر ایران چیست؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی