زنگ خطر بحران آب در هرمزگان به بلندترین صدای ممکن به صدا درآمده است. با خشک شدن کامل سدهای سرنی میناب و شمیل و نیان و باقی ماندن تنها چهار درصد آب غیرقابل استفاده در سد استقلال، منابع آبی سطحی استان عملا به پایان رسیدهاند. در این شرایط اضطراری، فناوری شیرین سازی آب دریا از یک گزینه به تنها راه حل استراتژیک برای جلوگیری از فاجعه بی آبی در این استان ساحلی تبدیل شده است.
عبدالحمید حمزهپور، مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب هرمزگان، با اشاره به بیش از دو دهه خشکسالی مداوم، وضعیت را بحرانی توصیف کرد. میانگین بارش سالانه استان کمتر از یک سوم میانگین کشوری است و پیشبینیها برای سال آبی جاری، با کاهش شدید بارش به تنها ۳۰ تا ۳۵ میلیمتر، تصویری تیرهتر از همیشه را نشان میدهد. این آمار به معنای آن است که دیگر نمیتوان بر منابع آبی سنتی تکیه کرد.
در حال حاضر، ۵۰ سایت آب شیرین کن در سراسر استان فعال هستند و به عنوان شاهرگ حیاتی هرمزگان عمل میکنند. این تاسیسات ۴۰ درصد از کل آب پایدار استان و بیش از ۵۰ درصد از آب آشامیدنی شهر بندرعباس را تامین میکنند. با این حال، این راه حل حیاتی با چالش بزرگی روبرو است: هزینه تمام شده آب تولیدی از این روش بیش از ۱۰ برابر آب استحصالی از چاههاست که فشار اقتصادی قابل توجهی را به همراه دارد.
علاوه بر بحران کمبود منابع، فرسودگی زیرساختها نیز چالشی دیگر است. به گفته حمزهپور، ۳۵ درصد از شبکه آبرسانی استان فرسوده است و برای بازسازی و جلوگیری از هدررفت آب، به اعتباری بالغ بر ۴۰ تا ۵۰ هزار میلیارد ریال نیاز فوری وجود دارد. این موضوع نشان میدهد که تولید آب پایدار تنها نیمی از راه حل است و رساندن آن به دست مصرف کنندگان، نیمی دیگر.
هرمزگان امروز در یک نبرد دو جبههای قرار دارد: مبارزه با خشکسالی از طریق فناوریهای گران قیمت و تلاش برای بازسازی زیرساختهای فرسودهای که آب تولید شده را هدر میده دهند. موفقیت در این مسیر نیازمند سرمایهگذاریهای عظیم و مدیریت یکپارچه منابع است.
به نظر شما، اولویت اصلی برای عبور از این بحران چیست؟ توسعه بیشتر آب شیرین کنها یا بازسازی فوری شبکه توزیع آب؟ منتظر شنیدن تحلیلهای شما هستیم.
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی