سازمان شیلات ایران با اعلام یک فراخوان ملی، درهای این صنعت را به روی سرمایه گذاران داخلی و خارجی گشوده است، اما این دعوت در حالی صورت می گیرد که سایه یک بحران جدی بر سر مزارع میگوی کشور سنگینی می کند. حمزه رستمپور، رئیس سازمان شیلات، ضمن اعلام دستاوردهای بزرگ در توسعه زیرساخت ها، پیش بینی کرد که تولید میگو به دلیل بیماری از ۴۵ هزار تن به ۳۰ هزار تن کاهش یابد.
به گفته رستمپور، زمینه برای یک جهش بزرگ فراهم است. او تاکید کرد: «ظرفیت قفسهای پرورش ماهی را ۵۰ درصد گسترش دادهایم و مراکز تکثیر بچهماهی طی چند ماه اخیر سه برابر شده است.» این توسعه زیرساختی، پیامی روشن به سرمایه گذاران در استان های ساحلی و حتی غیرساحلی است که فرصت های بکری برای ورود به این حوزه وجود دارد.
با این حال، چالش ها نیز بزرگ هستند. در حالی که ایران ۱۸۰ هزار هکتار ظرفیت پرورش میگو دارد، تنها از حدود ۱۶ هزار هکتار آن استفاده می شود. علاوه بر بحران بیماری، رستمپور به چالش ساخت شناورهای صیادی بدون مجوز نیز اشاره کرد و اطمینان داد که با پیگیری های انجام شده، این روند غیرقانونی متوقف شده است.
برای عبور از این چالش ها و دستیابی به استانداردهای جهانی، شیلات ایران دست یاری به سوی سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فائو) دراز کرده است. در دیداری جداگانه، رستمپور بر لزوم دریافت کمک های فنی و تخصصی فائو در زمینه های توسعه آبزی پروری، تجارت جهانی و مدیریت صید تاکید کرد. دفتر فائو در تهران نیز آمادگی کامل خود را برای همکاری در این زمینه ها اعلام کرده است.
شیلات ایران بر سر یک پیچ تاریخی قرار گرفته است؛ از یک سو پتانسیل عظیم و زیرساخت های در حال رشد، و از سوی دیگر چالش های جدی مانند بیماری و نیاز به فناوری نوین. این سازمان اکنون دو راهکار اصلی را دنبال می کند: جذب سرمایه داخلی و همکاری فنی بین المللی. به نظر شما، کدام یک از این دو راهکار برای تضمین آینده صنعت شیلات کشور اولویت بالاتری دارد؟
بازنشر فانوس دریا به نقل از اقتصاد آبی